Wypominki za zmarłych

Listopad to miesiąc szczególnej pamięci o zmarłych. W pierwszych jego dniach gromadzimy się na cmentarzach polecając ich Panu i wszystkich, którzy od nas odeszli.

Modlitewną pomocą otaczamy ich w ofiarowanych w ich intencjach listopadowych Mszach Świętych i zanoszonych wielu modlitwach.

Szczególnym tego sposobem jest wypisanie na kartach wypominkowych swoich zmarłych i przekazanie ich do kapłana, który za nich ofiaruje swoje modlitwy i odprawiane Msze Święte.

Nie mniej ważną pozostaje stała modlitwa w intencji tych, którzy poprzedzili nas w "pielgrzymce do wieczności"., a także możliwość uzyskiwania za nich odpustów.



KKK 1498 Przez odpusty wierni mogą otrzymać dla siebie, a także dla dusz w czyśćcu, darowanie kar doczesnych, będących skutkiem grzechów.


KKK 1471 Nauka o odpustach i jej praktyczne zastosowanie w Kościele ściśle łączą się ze skutkami sakramentu pokuty.

"Odpust jest to darowanie przed Bogiem kary doczesnej za grzechy, zgładzone już co do winy. Dostępuje go chrześcijanin odpowiednio usposobiony i pod pewnymi, określonymi warunkami, za pośrednictwem Kościoła, który jako szafarz owoców odkupienia rozdaje i prawomocnie przydziela zadośćuczynienie ze skarbca zasług Chrystusa i świętych.


Odpust jest cząstkowy albo zupełny zależnie od tego, czy od kary doczesnej należnej za grzechy uwalnia w części czy w całości" (Paweł VI, konst. apost. Indulgentiarum doctrina, normy 1-3).

Każdy wierny może uzyskać odpusty dla siebie lub ofiarować je za zmarłych.


Kara za grzechy

KKK 1472 Aby zrozumieć tę naukę i praktykę Kościoła, trzeba zobaczyć, że grzech ma podwójny skutek. Grzech ciężki pozbawia nas komunii z Bogiem, a przez to zamyka nam dostęp do życia wiecznego, którego pozbawienie nazywa się "karą wieczną" za grzech. Każdy grzech, nawet powszedni, powoduje ponadto nieuporządkowane przywiązanie do stworzeń, które wymaga oczyszczenia, albo na ziemi, albo po śmierci, w stanie nazywanym czyśćcem. Takie oczyszczenie uwalnia od tego, co nazywamy "karą doczesną" za grzech. Obydwie kary nie mogą być traktowane jako rodzaj zemsty, którą Bóg stosuje od zewnątrz, ponieważ wypływają one jakby z samej natury grzechu. Nawrócenie, które pochodzi z żarliwej miłości, może doprowadzić do całkowitego oczyszczenia grzesznika, tak że nie pozostaje już żadna kara do odpokutowania (Por. Sobór Trydencki: DS 1712-1713; 1820).


KKK 1473 Przebaczenie grzechu i przywrócenie komunii z Bogiem pociągają za sobą odpuszczenie wiecznej kary za grzech. Pozostają jednak kary doczesne. Chrześcijanin powinien starać się, znosząc cierpliwie cierpienia i różnego rodzaju próby, a w końcu godząc się spokojnie na śmierć, przyjmować jako łaskę doczesne kary za grzech. Powinien starać się przez dzieła miłosierdzia i miłości, a także przez modlitwę i różne praktyki pokutne uwolnić się całkowicie od "starego człowieka" i "przyoblec człowieka nowego" (Por. Ef 4, 24).


W komunii świętych

KKK 1474 Chrześcijanin, który stara się oczyścić z grzechu i uświęcić się z pomocą łaski Bożej, nie jest pozostawiony sam sobie. "Życie poszczególnych dzieci Bożych łączy się przedziwną więzią w Chrystusie i przez Chrystusa z życiem wszystkich innych braci chrześcijan w nadprzyrodzonej jedności Mistycznego Ciała Chrystusa jakby w jednej mistycznej osobie" (Paweł VI, konst. apost. Indulgentiarum doctrina, 5).


KKK 1475 W komunii świętych "między wiernymi, czy to uczestnikami niebieskiej ojczyzny, czy to pokutującymi w czyśćcu za swoje winy, czy to pielgrzymującymi jeszcze na ziemi, istnieje więc trwały węzeł miłości i bogata wymiana wszelkich dóbr" (Paweł VI, konst. apost. Indulgentiarum doctrina, 5). W tej przedziwnej wymianie świętość jednego przynosi korzyść innym o wiele bardziej niż grzech jednego może szkodzić innym. I tak odwołanie się do komunii świętych pozwala skruszonemu grzesznikowi wcześniej i skuteczniej oczyścić się od kar za grzech.


KKK 1476 Duchowe dobra płynące z komunii świętych nazywamy także skarbcem Kościoła. "Nie jest on zbiorem dóbr, gromadzonych przez wieki na kształt materialnych bogactw, lecz nieskończoną i niewyczerpaną wartością, jaką mają u Boga zadośćuczynienia i zasługi Chrystusa Pana, ofiarowane po to, by cała ludzkość została uwolniona od grzechu i doszła do łączności z Ojcem. Stanowi go sam Chrystus Odkupiciel, w którym są i działają zadośćuczynienia i zasługi płynące z Jego odkupienia" (Paweł VI, konst. apost. Indulgentiarum doctrina, 5).


KKK 1477 "Poza tym do tego skarbca należy również rzeczywiście niewyczerpana, niewymierna i zawsze aktualna wartość, jaką mają przed Bogiem modlitwy i dobre uczynki Najświętszej Maryi Panny i wszystkich świętych, którzy idąc śladami Chrystusa, dzięki jego łasce, uświęcili samych siebie i wypełnili posłanie otrzymane od Ojca. W ten sposób, pracując nad własnym zbawieniem, przyczynili się również do zbawienia swoich braci w jedności Mistycznego Ciała" (Paweł VI, konst. apost. Indulgentiarum doctrina, 5)


Odpusty otrzymywane od Boga za pośrednictwem Kościoła

KKK 1478 Darowanie kary otrzymuje się za pośrednictwem Kościoła, który mocą udzielonej mu przez Chrystusa władzy związywania i rozwiązywania działa na rzecz chrześcijanina i otwiera mu skarbiec zasług Chrystusa i świętych, by otrzymać od Ojca miłosierdzia darowanie kar doczesnych, jakie należą się za grzechy. W ten sposób Kościół chce nie tylko przyjść z pomocą chrześcijaninowi, lecz także pobudzić go do czynów pobożności, pokuty i miłości (Por. Paweł VI, konst. apost. Indulgentiarum doctrina, 8; Sobór Trydencki: DS 1835).


KKK 1479 Ponieważ wierni zmarli, poddani oczyszczeniu, także są członkami tej samej komunii świętych, możemy pomóc im, między innymi, uzyskując za nich odpusty, by zostali uwolnieni od kar doczesnych, na które zasłużyli swoimi grzechami.


Do uzyskania odpustu zupełnego (dla siebie lub osoby zmarłej) wymaga się:

  1. Wykonanie samej czynności obdarzonej odpustem (np. nawiedzenie cmentarza);

  2. Wypełnienie trzech warunków: odbycie spowiedzi sakramentalnej, przyjęcie Komunii eucharystycznej, modlitwa w intencjach papieskich; (warunki te mogą być wypełnione w ciągu kilku dni przed lub po wypełnieniu czynności, o której mowa w punkcie 1. Między tymi elementami musi jednak istnieć związek)

  3. Pełna dyspozycja wewnętrzna wykluczająca wszelkie przywiązanie do grzechu.


Odpust częściowy uwalnia jedynie od części kary doczesnej należnej za grzechy odpuszczone uprzednio co do winy. Można go uzyskiwać wielokrotnie w ciągu dnia.


Istnieją dwie zasadnicze normy do uzyskania odpustu częściowego:

  1. Wykonanie czynności obdarzonej odpustem.

  2. Skrucha serca, która powinna temu towarzyszyć.


„Każdy wierny może zyskiwać odpusty czy to cząstkowe, czy zupełne albo dla siebie, albo ofiarować za zmarłych na sposób wstawiennictwa” (Kodeks Prawa Kanonicznego).


Odpustów (zupełnych bądź cząstkowych) nie można więc ofiarować za innych żywych.